Ik ben opgegroeid in een omgeving waar je vooral niet te veel moest zijn.
Sterk zijn.
Niet zeuren.
Zelf oplossen.
Mijn ouders waren er fysiek, maar emotioneel niet altijd beschikbaar.
Dus ik leerde vroeg:
Ik red mezelf wel.
Ik draag het wel.
Ik val niemand lastig.
Wat begon als aanpassing, werd een identiteit.
En eerlijk?
Het bracht me ver.
Ambitie als brandstof
Op mijn negentiende stapte ik met een secretaresse diploma het bedrijfsleven in.
Maar direct wist ik, ik wil meer. Dat sprak ik uit. Dat werd niet direct gewaardeerd. Maar mijn drive stond aan.
Met Rotterdamse nuchterheid en een groot verantwoordelijkheidsgevoel werkte ik me omhoog naar de directietafel in de zorg. Eindverantwoordelijk voor mensen, resultaten, geld, complexe belangen.
Ik werd moeder. En droeg nóg meer.
Ik volgde trainingen van Michael Pilarczyk en Tony Robbins. Ik leerde doelen stellen, groot denken, presteren onder druk.
En het werkte.
Mijn carrière groeide.
Mijn impact groeide.
Mijn resultaten klopten.
De buitenkant klopte.
Maar ergens begon het van binnen te wringen.
Wanneer betrokkenheid overdrive wordt
Mijn zenuwstelsel kende één stand: aan.
Ik was degene die het overzicht hield.
Het vangnet.
Degene die insprong als het spannend werd.
Op werk.
Thuis.
Overal.
Dat wordt vaak gezien als kracht.
En dat ís het ook.
Totdat je systeem nooit meer uitgaat.
In 2025 liep ik vast.
Niet dramatisch zichtbaar.
Maar van binnen was het op.
En voor het eerst kon ik het niet meer oplossen.
Dat moment was confronterend.
Want ik realiseerde me iets wat veel leiders pas laat zien:
Sterk zijn is niet hetzelfde als innerlijke leiding hebben.
Wat ik toen ontdekte
Ik ging niet harder werken.
Ik ging niet nóg meer mindset doen.
Ik ging dieper.
Systemisch werk.
Trauma.
Zenuwstelselregulatie.
Patronen die ooit helpend waren, maar inmiddels beperkend.
Ik ontdekte dat veel high performers niet uitgeput raken door hun ambitie.
Ze raken uitgeput doordat ze structureel verantwoordelijkheid dragen die eigenlijk niet van hen is.
Doordat ze altijd het vangnet zijn.
En zelden de regisseur.
Dat inzicht veranderde mijn werk.
Waarom ik dit schrijf
Omdat veel professionals die bij mij komen hetzelfde zeggen:
“Het gaat goed.
Maar het klopt niet meer.”
Ze leveren.
Ze presteren.
Ze zijn betrouwbaar.
Maar ergens voelen ze dat ze zichzelf langzaam kwijtraken.
Mijn werk gaat niet over minder ambitie.
Het gaat over andere leiding.
Leiding die van binnenuit komt.
Die keuzes zuiver legt.
Die scherpte combineert met regulatie.
In mijn programma’s begeleid ik leiders van overdrive naar regie.
Van automatische verantwoordelijkheid naar bewuste positie.
De komende blogs ga ik dieper in op:
- de rol van het vangnet in organisaties
- hoe overdrive zich vermomt als betrokkenheid
- waarom succes soms een overlevingsstrategie is
- en wat er nodig is om werkelijk regisseur te worden
Voor nu is dit genoeg.
Als je iets herkent in dit verhaal, dan weet je waarschijnlijk al dat het niet gaat om nóg beter je best doen.
Maar om anders leren leiden.
Herken je iets in dit verhaal?
Misschien is het nog geen moment voor een gesprek.
Maar wel een moment om eerlijk te kijken.
Binnenkort deel ik hier de eerste versie van mijn Ruis-Index — een korte reflectietool die zichtbaar maakt waar je systeem in overdrive staat.
Tot die tijd: blijf lezen.
Dit gesprek is nog maar net begonnen.
Geef een reactie